Αποδοχή

Ανάμεσα στις θεραπευτικές έννοιες που δυσκολεύουν περισσότερο τους πελάτες είναι η αποδοχή.

Η πρώτη ένστασή τους είναι “μα αν το αποδεχθώ, φοβάμαι ότι δε θα το αλλάξω και θέλω να το αλλάξω, όχι να βολευτώ!”

Η αποδοχή όμως δεν είναι έγκριση ή επικύρωση. Ούτε παράδοση. Είναι αρχικά ουδέτερη αναγνώριση σε γνωστικό επίπεδο (“κάτι είναι εκεί και είναι έτσι”) και έπειτα μια κατανόηση σε συναισθηματικό επίπεδο (“έχει τους λόγους του που είναι εκεί και είναι έτσι, ακόμη κι αν δεν τους καταλαβαίνω τώρα”) ή έστω μια φιλική περιέργεια (“γιατί είναι έτσι άραγε;”).

Τι προσφέρει αυτό;

✅ Ο θεραπευόμενος αποκτά πληρέστερη επίγνωση του ψυχικού τοπίου του. Δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι, αν δεν το δεις όπως είναι. Και μόνο μέσα από την αποδοχή αυτό αποκαλύπτεται.

✅ Ο θεραπευόμενος απελευθερώνει ψυχικούς πόρους: αντί να συγκαλύπτει αμυντικά ή να αντιμάχεται κάτι που είναι ήδη εκεί – διεργασίες που απαιτούν κόπο, συνειδητό ή ασυνείδητο, και συνεπάγονται άγχος, αντιληπτό ή υπόγειο – μπορεί να εστιάσει στις γνωστικές, θυμικές και συμπεριφορικές αλλαγές που απαιτούνται. Από την εσωτερική σύγκρουση και καταστολή περνά στην πιο ευέλικτη και ολόθυμη μετακίνηση, στην αλλαγή.

✅ Επιπλέον: η συλλογιστική “μαλώνω και θυμώνω με τον εαυτό μου για να αλλάξω” σπανίως αποβαίνει βοηθητική (και ποτέ δεν αποφεύγει τις παρενέργειες). Όπως και διαπροσωπικά, ειδικά με παιδιά, το ίδιο και εσωτερικά: η δεκτικότητα, η συμπόνια, η αγάπη και η ενθάρρυνση λειτουργούν ως η καλύτερη κινητοποίηση, μια ασφαλής αφετηρία και μια φιλόξενη βάση για οποιαδήποτε προσπάθεια. Η αντίθετη τακτική, η επίκριση και η απόρριψη του όλου προσώπου, φέρνει άγχος, αποφυγή, παραίτηση και αντιδραστικότητα, ή ανατροφοδοτεί τα ίδια τα αρχικά αίτια για τη δυσλειτουργικότητα: μια αίσθηση αναξιότητας ή αποσύνδεσης ή αβοηθησίας και αναποτελεσματικότητας.

Πολλές φορές μάλιστα και μόνη η αποδοχή, ως καινοφανής ανακουφιστική συνθήκη στη ζωή του συγκεκριμένου προσώπου, λειτουργεί θεραπευτικά. Ακριβώς διότι η έλλειψή της στο οικογενειακό περιβάλλον ήταν που στοίχισε εξαρχής, ως το σταθερό επώδυνο βίωμα ενός παιδιού που μεγάλωσε με τη βεβαιότητα ότι δεν αξίζει να αγαπηθεί όπως μπορεί να είναι.